مامان فرشته های شیطون

وقتی دختر اولم دنیااوردم مرخصی زایمان 4ماهه بود من توی مرخصی زایمان جواب استخدامیم اومد و فقط 3/5ماه تونستم استفاده کنم چون بیمارستان بودم هفته ای دوشب شبکاری هم اجباری بودخدا میدونه که چقدر گریه میکردم کلا ادم احساساتی هستم وعذاب وجدان داشتم هیچ پشتوانه مالی وخانوادگی هم نبود خوب واقعا شبهایی که میرفتم بیمارستان اینقدر دلم میخواست یه نفر ظاهر میشد میگفت من هستم نرو اخ چقدر جای این جمله توی زندگی اون موقع من خالی بود الان وضعیت بهتره.واسه دختر دومی مرخصی همون 4ماه بود ومن دیگه بیمارستان نبودم وواسه دختر سومی مرخصی شد 6ماه بادمم گردو میشکوندم (دختر دومی وسومی هدیه خداوند بودند ) دیگه اما سالها بعد شبکاری تا زیردوسال ممنوع شد  ساعت کاری کمتر شده ومرخصی زایمان شده 9ماه واسه مادران زیر 6سال هم 1ساعت زودتر میتونن برند یعنی زمانی که من دختر سومی روباردار بودم این قانون زیر 6سال پیشنهاد  شد وقتی اجرایی شد که دخترم شش سالش کامل شده بود یعنی دریغ از یک روز شامل حال من شد.

الان هفته گذشته که من باهماهنگی معاون پاس ساعتی گرفتم رییس عزیز اومده گفته فلانی هروقت اومدم نیست بزرگوار شما توی دوسال گذشته 3بار اومدی اتاق من ،اونم منی که ارباب رجوع ندارم وکارهام با موبایل و سیستم خودم هرجا باشم چه توی مطب چه مرخصی استحقاقی دارم انجام میدم تا حالا نشده من کارم عقب بیفته (توی همین اداره همکاران زیادی روزانه یه ساعت میرن باشگاه در طول روز بارها بیرون هستند)خلاصه خیلی دلگیرم از همه چیز همه جا دیواری کوتاهتر از من نیست. چرا هیچ کس ما مادرانی که باسختی بچه ها رو بزرگ کردیم وکارمون هم به نحو احسنت انجام دادیم همیشه هم به جای یه واحددوتا واحد دستمون بوده حساب نمیاره کاش همون یه ساعت شامل ما هم میشد میدونم بازنشست که     شدم این قانون واسه همه زنان   تصویب میشه. من کار کردن رو دوست دارم اما واقعا امان از مدیران تنگ نظر از یه طرف هرواحدی که نیروش میره بازنشست میشه یا انتقال میگیره میخوادکاراش بندازه گردن من هرچی هم میگم بابا من انواع اقسام بیماریها دارم کارم باید کمتر بشه فایده ای نداره خدایا پس کی میخوای من رو توزندگی سورپرایز کنی

دیروز ازسرکار تارفتم خونه شد 3ناهار هم چون من زانودردم خیلی حاد بود از دختر بزرگه خواستم کتلت درست کرده بود اشپزیش خوبه اگه حال داشته باشه خیلی هم باسلیقه غذا درست میکنه غذا روخوردم غش کردم بیدارشدم اذون روگفته بودند اصلا پاییز عصر نداره زود شب میشه.تا ویندوزم بیاد بالا نشستم روی مبل همسر برگشته بود ازجلسه اداری بعد اماده شدم رفتم خونه بابا سه تا از خواهربرادرا بودن ومادر وپدر توی بالکن دراز کشیده بودند وبقیه پایین توی حیاط درد از تمام وجودمادرمیبارید اروم به همسرگفتم مشکلی نداری ببریمش دکتر گفت نه بهش گفتم بریم دکتر شروع کردغرولندکه حالا دکترچکار میکنه یکی هم بلندگفت حالا دکتر جز مسکن کاری نمیکنه منم که امپرمیچسبونم بلندگفتم تمام خانمهای فامیل یه سرگیجه دارنددفترچه بدست دکترند بعدمتوجه صدای ارومی که میگفت باخانمای ماداره گفتم اره باهمه هستم همه واسه انواع کار زیبایی فرت فرت دکتر میرن بعد ........

خلاصه باکمی اوقات تلخی مادر رو سوارکردیم حالا تو حیاط یکی میگه ببرش متخصص یکی میکه اینکار کن یکی میگه بزار ما میبریم یکی میگه مگه چشه ؟؟؟؟؟خلاصه اعصاب نداشته من رو خطخطی کردند شماها چند روزه میبینید این زن داره زجر میکشه خودش هم که بفکرنیست کلامادرا جلوی پسراشون شادوشنگول وتموم درد ومریضی ها وغرغراشون واسه دختراشون هست (حداقل توشهرما اینجوریه کمترین مسئولیت براپسراهست ) منم یک درمیون با بی محلی جواب میدادم خداییش اصلا اینجور مواقع روی رفتار وحرفام اصلا کنترل ندارم خودمم لنگ لنگان مادر رو بردم درمانگاه کلی توضیح دادم ودوتا امپول تزریق شد و اومدیم خونه نیم ساعت بعد حداقل 50درصد دردهاش رفته بود اصلا این زجرکش شدن ودردکشیدن صفتی ژنتیکی هست که نمیدونم چطور میشه درمونش کردبعدکلی درمورداینکه وقتی من میرم خونه بابا رفتارشون بهتره و.....اخرش دیگه صدام دراومد گفتم والله ببینید تاحالا قدمی برای من برداشته شده ؟و اینجورمواقع تمام سختیها بدبختی ها بی کسی ها تنهایی هام بی پناهی هام همه میان جلوچشمم ودلم میترکه خلاصه کلی غرزدم ساعت ده اومدم خونه .

بعضی وقتها خیلی گله میکنم به خدا که من سعی خودم روکردم که همیشه کار هام رو درست انجام بدم چرا هیچی طبق روال نمیشه چرا همیشه دلهره دارم وکلی منت سرش میزارم درحالیکه میدونم اصلا بنده خوبی هم نیستم خیلی پررو هستم .شب از دست خودم ناراحت خوابیدم وصبح هم یادم نرفته بودبادیدن پیامی توگروه خواهرانه که دلیت شده بودفکرمیکردم کاش میتونستم غرغرهای دیشبم روهم دلیت کنم

اوه چقدر دیر نوشتم شاید دلیلش تعمیر کامپیوتر خونه هست که به نت وصل نمیشه و من از سرکار دوست ندارم وبم رو بروز کنم هرچند از توخونه کار اداره رو انجام میدم نه اینکه جانماز اب  بکشم چون کار من اصلا ارباب رجوعی نداره که کارش معطل بمونه کار من فقط نیاز به نت و اطلاعات داره واصلا زمان اداری و غیراداری نداره اما کلا دوست ندارم امروز دیگه نوشتم :

پنج شنبه سه هفته پیش که با همسر رفتم بیرون واسه هواخوری و صبحونه یه سر رفتم خونه بابا که بگم واسه راحتی حال مادر وتنوع ناهار بیان خونه ما اما بابا قبول نکرد هرچی اصرار کردم کمردردش شدید بود وحوصله نداشت دیگه رفتم خونه ناهار رواماده کردم و به خواهر بزرگه هم پیام دادم که واسه اونا هم ناهار میپزم وبه ترفندی دخترها رو هم راضی کردم که ناهار باهام بیان خونه بابا دیگه موقع رفتن خونه بابا یه عالمه قابلمه وماهی تابه وظرف سالاد و.......اویزوون رفتیم اونجا و خوب برای مامان که تنهایی اشتها نداره هم خوب بود.

پنج شبه دوهفته قبلتر هم صبح زود پیاده رفتم واونجا موندم وناهار درست کردم و فقط همسر ودختر کوچیکه اومد وواسه اون دوتا ناهار فرستادم تا دوونیم موندم خونه بابا برگشتم دیدم این دوتا به غذا دست نزدند و عصر هم خواهربرادرها راهی خونه باغ اطراف شهر شدند که همسر دوست داشت بره منم بخاطر بچه ها رفتم و خوب نگران بابا ومامان که تنها بودن هم بودم اما دیگه واقعا جا نداشت وصدای بچه ها دراومده بود و خوب بچه ها اونجا هم شام نخوردند و من ساعت ده برگشتم بقیه تا یک بامدادبودند تا رسیدم دمپختک گرم کردم باسالاد که حسابی خوردند چون اون روز فقط توی ماشین به جای ناهار هله هوله خورده بودنداین اخلاقشون به مادرم رفته که تنهایی نمیتونند غذا بخورند برعکس من که همیشه خوش اشتها هستم توی کره ماه باشم هم گشنه ام میشه.

اون شب که من رفته بودم خونه باغ مادر انگاری گفته بود کاش مامان فرشته ها مونده بود پیش باباش تا من رفته بودم نمیدونم داداش شوخی میکرد یا واقعی اما خوب واقعا من دیگه تایمی برام نمیمونه با اینهمه مشغله کاری و خونه واقعا دیگه از خودم وبچه هام خیلی میزنم تا بهشون سربزنم اما انگار توقعات میره بالا .

دیروز هم دوباره صبح زود رفتم دیدم دوباره حال مامان خوب نیست کلی از بابا خواهش کردم راضی شدبیاد خونمون دیگه از هشت ونیم صبح سرپا بودم وناهار درست کردم توی حیاط جا انداختم تا بخاطر پله ها اذیت نشن دیگه بعد ازناهار همه خواهرا اومدن و  توی خونه ما بعد ازکرونا اولین بار بود که اینطوری جمع شدیم و خلاصه شب هم بابا رفت خونه خواهربزرگه که چدر روزبمونه اما اخرشبی برگشته بودخونشون چون سختش بودو کلا سازگاریش با محیط خیلی دیر اتفاق میفته و من هم زانوهام شدیدا ورم کرده بود که بامسکن ودوش ابگرم وباندکشی امروزتونستم بیام اداره.(کوری عصاکش کوری دگرشود)حکایت منه

خدا به همه مون سلامتی وعاقبت بخیری عطاکنه.چقدر دلم میخواداینهفته میشدمیرفتم مشهد اما آقا همه رو میطلبه جز من