مامان فرشته های شیطون

چند روز پیش از دردها عاصی بودم و یکی از نزدیکانم میخواست بره شیراز دکتر منم پس از تردید فراوان راهی شدم الهی که هیچ کس سفر درمانی نره و همه برای شادی و گردش و خرید برن سفر

یه زمانی وقتی تو بیمارستان شیفت میدادم دعا میکردم الهی هیچ کس مریض نشه و چون دلم برای دکترا میسوخت میگفتم همه برا کارهای زیبایی به دکترا مراجعه کنن قسمت دوم دعا مستجاب شد بدتر هم شد یه پزشک که کارش درمان هست می افته تو کار زیبایی و حیف از اونهمه درسی که خونده

بگذریم جاده خیلی شلوغ بود تا رسیدم عصر بود استراحتی کوتاه وبعد راهی شدیم به مکافاتی رسیدیم خ زند و نوبت دکتر وکل کل با منشی ها و به بدبختی سونو شدم و اونجایی که ترس داشتم هیچیش نبود ویه جای دیگه مشکلدار بود😅نوبت دکتر مخلاصه تا برگشتیم خونه ساعت ۱۰بود نه ناهار خورده بودیم و...از شدت خستگی نتونستم هات داگی که بالاجبار انتخاب کرده بودم رو بخورم شدیدا حالت تهوع داشتم

فردا صبح بقیه رفتن واسه ازمایش من موندم ناهار درست کردم تا برگشتن ساعت سه شد دوباره ساعت ۶باید میرفتیم دکتر بارون بود اسنپ گیر نمیومد ماشین رو خواستیم بیارم بیرون یه پراید زده بود جلو در و شماره هم نزاشته بود زنگ زدیم ۱۱۰گفت پبگیر میشیم خبری نشد دیگه تو بارون رفتیم خدا خیر بده یه راننده ما رو رسوند تو راه هم اینقدر از اوضاع نابسامان گفت وگفت و من دلم خون شد حرفهاش حق بود رفتم دکتر جراح که اونهم گفت عمل گفتم باشه بعد ماه رمضون که دکتر هم گفت ملت رو از دین و روزه زده کردن و...کی دیگه روزه میگیره ؟

گفتم نه واسه خودم برا اطدافیان بخوان از من مراقبت کنن وبرگشت هم راحت ماشین گیرمون اومد ساعت ۱۱شب رسبدیم خونه و روز سه شنبه یه ساعت رفتیم سه راه طالقانی که کلا یه ساعت نشد و اونجا هم تو راه راننده اسنپ درددل میکرد و حال من بدتر میشد و البته الکی هزینه اسنپ دادیم و هیچ چیز نخریدیم دل ودماغ که نداشتیم بودجه مون هم بخور نمیر بود اصلا هوامون عوض هم نشد

تو مطب دکتر که نشسته بودم همه شهرستانی بودن وفقط یه خانم شیرازی کنارم بود متشخص که قبلا گردنش عمل کرده بود ودیسکش عود کرده بود ومن چون زود باهمه گرم میگیرم باهم حرف زدیم وقتی رفت گفتم ممکن بود نگین بانو بوده باشه😂

من شیرازی ها رو خیلی دوست دارم خیلی خودمونی هستند و من راحت میتونم باهاشون ارتباط بگیرم

خدایا سال جدید رو سال ارامش با دل خوش بهمراه شادی و سلامتی و همدلی قرار بده

حال و روزم شده حال و روز بهاری که چند ساعت گرمه داری میپزی و میری کولر روشن میکنی یهو سرد میشه میری سمت بخاری

دیروز به طرز عجیبی از زندگی ناامید بودم نمیدونم بعضی وقتها چرا اینقدر ناشکر میشم خودخواه میشم اما چیزی که برای خودم نمیخوام همش نگران بچه ها هستم دلم میخواد همون دختر قانعی بودم که هیچ وقت خودش رو با همکلاسی های پولدارش مقایسه نمیکرد اصلا براش مهم نبود فلانی همه چیز داره و...

دیرور ته ته وجودم رو واکاوی میکردم چرا به اینجا رسیدم ؟؟

یه روزی من فقط از خدا فقط یه کار برای همسر میخواستم همین میگفتم بقبه اش رو خودم میسازم و خداییش ساختم اما خوب به چه قیمتی ؟؟؟

چرا اینقدر نگرانم شرایط نابسامان قسطهای که حالا حالا هست و رشته دخترم که نمیدونم داره عمرش رو تلف میکنه یا ته اش به جایی میرسه؟

صداقت بیش از اندازه دخترام در جامعه پر از سیاست میترسم از ضربه هایی که خودم وهمسرم در این اجتماع هزار رنگ خوردیم انگار برای بالا رفتن باید هی پا بزاری روی گرده یکی دیگه و......نمیتونم اهلش نیستم راهش هست اما نمیتونم خدایا

بعد از نوشتن پست دیروز همسر قصد رفتن به دورهمی داشت من کل روز رو توی اتاق در حال جدال با خودم بودم از بی خیالی همسر در بلبشو اقتصادی سخت پریشون و هرکدوم از دخترا اومدن یه جوری فهموندم نیان پیشم توی پیله اهنی خودم چمباتمه زده بودم یه لحظه اومدم تصویرسازی کردم اگه الان من تو اتاق بمیرم چی میشه وقتی حال واحوال دخترام رو تصور کردم به خودم نهیب زدم پاشو خودت رو جمع کن بابا تنها چیزی که چاره نداره مرگه

همسر رفت مسجد و دختربزرگه گفت بابا گفت اگه دوست دارید بیاین باهم بریم مانمیایم ولی تو برو شب هم بمون

نمیدونم چی شد پاشدم اماده شدم و راهی شدم توی راه غر زدم و همسر سکوت کرد از ظلمی که خانواده اش در حق من کردن بهش گفتم بعد از اون کار من دیگه ادم سابق نشدم اعتماد بنفسم در زمینه مالی رفت هوا خونواده ات بخاطر دخترای خودشون زندگی دخترای من رو داغوون کردن و ......واونهم سکوت بی هیچ کلامی 😒

گفتم که من چقدر اشتباه کردم که به جای شکایت کردن رعایت حال پدرومادرت رو کردم درحالیکه مادرت برای ارث ده نسل قبل خودش راحت شاکی شد به برادرزاده هاش والان سه سال هست هرگز به روی خودشون نمیارن وبراشون مهم نیست بود ونبود ما( خدا وکیلی اگر توی خونه ما یه نفر یهفته با یکی مشکلدار بشه همه مون عزممون جزم میکنیم مشکل حل بشه )

رسیدم به ویلا همه بودن و دیدن حالم اصلا خوب نیست هرکی سوال کرد چته ؟ گفتم حالم خوب نیست هیچی هم نپرسبد که پاچه گیر شده ام و خدا رو شگر هیچکی پاپیچم نشد رفتم گوشه ای دور از همه یه کتاب رو که شانسی از کتابخونه مون اورده بودم خوندم وجالب اینکه تماما در مورد امیدو موفقیت و....

همه توی حیاط بودن ومن توی سالن بزرگ کنار درب پشتی که نسیم خنکی میومد بعد داداش کوچیکه اومد و اخرش پرسید چته گفتم کم اوردم زیر بار مشکلات 😔و بی اختیار چشمام خیس شد سبک تر شدم حالم بهتر شد وسایلم رو برداشتم رفتم توحیاط گوشه بالکن نشستم چند صفحه کتاب خوندم بقیه رفتن والیبال و چند تا کدبانو رفتن نون پختن و کم کم رفتم کنار تنور و خوردن نون گرم بعد رفتم چند دقبقه داورایستادم و تیم همسر رو تشویق کردم و قبلش ۳بار باخته بودن بالاخره دوبار بردن بعدش همه اومدن سفره شام و یه شام هرکی هرچی اورده بود منم که هیچی نبرده بودم غذااضافه هم اومد بقیه اش جمع شد داداش بزرگه ببره برا هاپوی که گاهی میاد سرمیزنه به زمین پدریمون

خلاصه اخرش نشستیم بازی جرات حقیقت که بازار اذیت عروس خواهرشوهری داغ بود خصوصا بین خواهرکوچیکه وعروس کوچیکه😅😅خواهرم پرسید اخرین غیبتی که از ما خواهرشوهرا کردی کی بود؟؟گفت همین چند دقبقه پیش🤣🤣🤣🤣

ساعت ۳بیشتر افراد برگشتن شهر و من وخواهرسومی موندیم خونه داداش اونا صبح میرفتن روستای شوهرشون منم ساعت هشت ونیم پاشدم با دخترخواهرم که ۹سالش هست رفتیم ساحل و هوای بسیار دوست داشتنی و کمی نشستیم و بعد همسر رو بیدار کردم ساعت ده ونیم راهی خونه شدیم.

خدایا امیدو برکت وفراوانی وحس خوب رو به دل همه مون برگردان

خدایا خودت هوای دل مردم روداشته باش که جز تو کسی را نداریم

هدفت چی بود؟

من چه چیزی به این دنیا اضافه کردم؟

کم اورده ام اما دلیلش رو نمیدونم

عجب برزخی

کو شنوای حرفهایم

مگر تگفتی درون قلب شکسته جا داری

کجایی ؟ ؟دقیقا کجایی ؟؟

دلم به یه هوا خوش بود از صبح بوی گاز کل شهر رو پر کرده

خسته ام هوا برای نفس کشیدن کمه

چی میشد من چهل سال دیرتر در هوایی بهتر شهری ابادتر و.....‌به این دنیا فرامیخوندی؟؟؟؟

یه شونه میخوام که فقط دلم خالی بشه

از خودم خسته ام از خودمهربونم که باخودم نامهربونم

نمیدونم چرا توی طول زندگی ام سعی کردم به هیچکی زحمت ندم چرا ؟ یعنی خودم رو سانسور میکردم؟؟همیشه ترجیح دادم خودم اذیت بشم ولی بقیه بخاطر من اذیت نشن چون شاید نتونم جبران کنم و این حس چقدر به من ضربه زده

دچار خود درگیری هستم پزشک معالج با اصرار من بهم ۱ماه مرخصی داده زیر بار نمیرفت ومیگفت فقط عمل اما من خواستم حداقل توی یکماه تلاش خودم رو بکنم شاید بهتر بشم

بعد تو فکرم نکنه اون فردی که میاد جای من اذیت بشه حالا وقتی خودم این واحد رو تحویل گرفت اول سال بود واوج کار و واحدی که مدتها بود مسئولش رفته بود بی هیچ اموزشی باید سه تا پروژه دقیق ونفس گیر رو تو دوهفته جمع میکردم

اما خودم دیروز بعنوان اخرین روزکاری تا همون ظهر موندم تا میشد کارام رو به روز کردم و کلی اذیت شدم و از درد به خوم می پیچیدم در حالیکه میدونم نیروی بیکار تو اداره هست نمیدونم این حس عذاب وجدان از کجا میاد در اداره ای که فرقی بین نیروی کاری و زیرکاردررو نیست.

تغییر سخته عادت کردم به کار به اذیت کردن خودم و نمیدونم تا کی میخوام ادامه بدم کجای افرینش من ودرکدوم کد ژنتیک من اختلال هست 😒

اول قسمت شیرین ماجرا رو بگم تا فرار نکنید

دیروز ماموریت بودم بسختی رفتم و نمیدونم تا کی میخوام به خودم جفا کنم الله اعلم

صبح اومدم اداره همکارا گفتن قراره امروز خانوما برن بیرون یعنی در واقع برنامه برا روز زن بود که اونموقع بارون بود نشد بریم و امروز که هوا در گرمترین حالت ممکن بود و من شدیدا عصبی وبدحال وکلی هم عین این بچه کوچولوها گریه کرده بودم و عین خاله زنکا نفریناصلا امادگی رفتن نداشتم شب هم سه چهار ساعت بیشتر نخوابیده بودم با وجود مسکن ها و دوش ابگرم وماساژ

اینقدر همکارا یکی یکی اومدن اصرار کردن قبول کردم سریع زنگ زدم همسر بنده خدا اومد دنبالم اینقد تباه بودم از نظر جسمی و روحی پریدم تو حموم یه دوش ابگرم گرفتم لباس نپوشیده بودم که زنگ در حیاط زدن و اومده بودن دنبالم سریع یه لباس دم دستی وروسری گل منگولی پوشیدم و پریدم تو ماشین و به همسر گفتم ناهار چی؟؟گفت تو برو نگران نباش خوب جایی که قرار بود بریم راهش مسدود بود و با کلی غر غر و ...رفتیم تو طبیعت و زیر سایه یه درخت و یه جای سرسبز و زیبا حیف که خورشید خانوم با تموم قوا می تابید یه کم نشستیم یه ۱۵نفری بودیم و بعد ناهار خوردیم بعد ناهار هم من و دوستم رفتیم کمی قدم زدیم اینقدر سرسبز و زیبا بود که اگه افتاب نبود روی علفا دراز می کشیدم کمی شبدر برا اقاخرگوشه چیدم و برگشتیم پیش بقیه و بعد کمی جرات حقیقت بازی کردیم و خدا رو شکر روز خوبی بود و برگشتم حالم خیلی بهتر بود

تلخش یه نفر اومد مسئول واحد ما شد چون با واحد خودش تو مرکز مشکل داشت و برای رسیدن به برخی خواسته های شخصیش نیاز داشت بره سری تو سرا در بیاره از اونجایی که هیچ سابقه ای نداشت تو واحد ما خوب کلی همه بچه های واحد چیز یادش دادن و .....واحد ما هم خیلی پردردسره منم قبل از اومدن بهش هشدار دادم که مسئولیت این واحد دردسر داره واسه همین ماها قبول نکردیم چون پست سازمانیش رو دارن به یه نفر دیگه میدن حمالی هاش رو باید ما میکردیم گوش نداد حالا اومده هم مارو با غرغرها و حرفهایی که پشت سرمون میزنه بدبخت کرده هم خودش

والبته انگار فهمیده به منافعش نمیرسه و واحد دردسر داره میخواد عدم همکاری ما رو بهونه قرار بده در بره اللله اعلم

خلاصه نه خودش اعصاب داره نه برای ما اعصاب گذاشته چپ وراست هم میره میگه من که کاری به هیچکی ندارم و....‌

بی خیال خدایا به من توان و عقلی بده که به فکر سلامت جسم و روحم باشم و از نظر مالی بی نیازم کن پیر شدم دیگه پس کی میخوای هوام رو داشته باشی

پینوشت واسه خدا :

میدونی دوستت دارم میدونم هوام داری کمکم کن اینقد کولی بازی در نیارم والله

روز تولدم هیچکی یادش نبود تو گروه نوشتم ستاره ای بدرخشید ماه مجلس شد😅 خودشیفته پلاستیکی

در خوش بینانه ترین حالت ممکن رسیدم به نیمه دوم زندگی و خوب مطمینا تند تند سالهای پیش رو خواهد گذشت یادمه ۳۰سال پیش وقتی دختری ۱۶ساله بودم توی دفترچه کوچکی روز تولدم نوشتم از کجا امده ام امدنم بهر چه بود از همون موقع نرمال نبودم 🤭

میدونم نوشتن این خزعبلات فایده ای برای کسی نداره اما بنویسم برای خودم به یادگار

سال نو پیش رو در حالی شروع میکنم که خیلی چیزها برام تغییر کرده خوب امسال یه سال خاص بود سالی پر از تلخی و بی انصافیست البته خوب روزهای خوب هم داشت

من یاد گرفتم وقتی فردی با من هم نظر نیست واکنش نشون ندم و اوقات خودم وطرف مقابل رو تلخ نکنم و محترمانه کنار بیام

سالهاست اخبار روگوش نمیدم خیلی اتفاقات رو اتفاقی متوجه میشم

هنوز هرجا در حق کسی حس میکنم داره جفا میشم ناخوداگاه واکنش نشون میدم حتی اگر طرف خیلی بهم بدی کرده باشه

باید کمی بیشترهوای جسم و روحم رو داشته باشم و خودم رو دوست داشته باشم و اولویت اول زندگیم باشم همچنان در این زمینه میلنگم

هنوز افراطی حیوانات رو دوست دارم و توی دورهمی ها مسغول جمع کردن اضافه غذا برای هاپو وپیشی هستم

هنوز بچه کوچولوها منو میبینند بغل باز میکنن ومیپرن بغلم و اویزونم میشن

هنوز افرادی میتونند عصبانیم کنند و رودست میخورم وتوتله میفتم یادم باشه بیشتر تمرین کنم

بیشترین ورزش کردن زندگیم در سالی که گذشت بود

میزان نق زدنهام باید کمتر کنم نق نزدن جز محالات زندگیم شده

باید بیشتر کتاب بخونم

روحیه کمال طلبی ام داغوونم کرده یه اپسیلون بهترم اما مسافت زیادی مونده به ارامش برسم

برای مشکلات مالی و حقوق مالیم به شدت کم رو هستم و همیشه حقم زیر دست وپاست و تلاشی نمیکنم

هنوز موقع کار اورژانسی دست وپام از شدت استرس بی حس میشه که فاجعه باره

از خرید کردن لذت نمیبردم ونمیبرم متاسفانه والبته حداقل پیشرفتی که کردم عذاب وجدان نمیگیرم

عاشق طبیعتم

دوستهای افراطیم رو گذاشتم کنار دردناکه اما تحمل ندارم تعصب چشم ادم رو روی واقعیت میبنده

دیگه هیچکی رو از رو ظاهرش قضاوت نمیکنم خیلی دیدم باطن اباد وظاهر به ظاهر خراب وبالعکس

دلم برا همه تنگ میشه اما دوست ندارم معاشرت کنم

نمیدوونم هدف از اوردن من به این دنیا چی بوده قبلترها چقدر ترس وعذاب وجدان وحس خوب نبودن بنده خوب وکافی نبودن و...داشتم اما الان میبینم اون بالایی خیلی دلش بزرگتر از این حرفهاهست و شاید من رو بی دلیل نیاورده شاید هدفش همون جمع کردن چند تا استخوون واسه هاپوهایی باشه که به شدت هم ازشون میترسم

خودم روبغل میکنم و به خودم میگم ممنون که هستی با اونهمه سالهای سختی که پشت سر گذاشتی و دووم اوردی روزگار بروفق مرادت خواهد بود ارامش مهمان دلت و شاهد خوشبختی فرزندانت در پناه توکل بر خدا

این ارزوی قشنگ برای خودم وهمه شما دارم

دوستتون دارم هم شمایی که من رو میخونید هم دوستانی که روزانه میخونمتون فارغ از تمام اختلاف نظرهایی که ماههاست دیگه برام شده یه تفاوت سلیقه فقط

دیروز بعد از اون حال خراب که عوامل مختلفی داشت از ژنتیک و وراثت و اداره و یه مشت مدیر بی تجربه و کهولت سن صاحب وبلاگ 🤭

خلاصه در اقدامی انتحاری به خودم لگدی زدم پاشو بابا خودت رو جمع کن همسنهای تو چند تا نوه دارن و ....

پاشدم صورت رو شستم ووضو گرفتم کلا ۲۰دقیقه زمان داشتم اماده شدم فقط نماز مغرب خوندم و همسر هم کلی تشویقم کرد و من رو رسوند وقتی رفتم دوستم کلی از اومدن من ذوق کرد و گفت داشتم فکر میکردم حیف شد دیگه نمیای و... خیلی حرکات رو در حد توان انجام دادم مربی خوشگل و خوش صدامون هم کلی حواسش بهم بود و مرحله اخر ریلکسیشن بردمون رو ابرها و من حسابی تو عالم خیال از جنگلها و رودها وکوههای برفی رد شدم و کیف کردم و بعد به دوستم پیشنهاد دادم بریم پیاده روی اونم استقبال کرد و با ماشینش رفتیم لب ساحل و ۴۵دقیقه از تنشهای توی اداره و ...حرف زدیم و حرص خوردیم و خندیدیم و بعد با حال خوب رفتم خونه بابا اونجا مامان شاکی بود که چرا تلفنم رو نبرده بودم و زنگ زده و بخاطر سکسکه بابا کلی استرس کشیده بود یعنی استرس سنج به مادرم وصل باشه از شدت فشار منهدم میشه وکلی سر سکسکه خندیدم و مادرم که هنوز مامان بابامه

بعدش هم خونه و شب خواب بهتر از روز قبل بود ولی هنوز به روال برنگشته صبح خدا رو شکر از هیچکدوم از مدیر ومسئولان بحران ساز خبری نبود ویه روز اروم رو گذروندم

الان هم پاشم برم اماده شم برم به باباو مامان سری بزنم هر وقت میرم بابا بی حال دراز کشیده میرم کف پاها ودستهاشو با کرم جی ماساژ میدم ساق پاهاش هم با روغن مخصوص ماساژ و بعدش متوجه سرحالیش میشم که پا میشه میشینه قدرت ماساژ برای افراد مسن معجزه اوره از بابام خوشم میاد همیشه یه عالمه کرم جی و روغن ماساژ و انواع پماد و ضماد کمردرد زاپاس داره و به خودش اهمیت میده برعکس مادرم .

حال دل همه تون خوب باشه و شاد باشید

حس میکنم تنبل ترین حالت وجودیم رو دارم حس بسیار بدی دارم دیشب با چهار تا مسکن خودم رو بیهوش کردم فقط برای ۴ساعت و ذهنی که مثل ساعت تیک تیک میکنه باید برم یوگا حداقل حال روحم خوب باشه روح مهمتر جسمه

اوضاع اقتصاد از بحران به فاجعه رسیده بیچاره کارمند وکارگر

میشه یه جمله امید بخش بگید

امروز کل واحد ما رو جمع کردن جلسه بررسی مشکلات و من چون میدونستم حرف زدن فایده نداره سکوت کردم رییس گفت تا فلانی حرف نزنه منم حرف نمیزنم خوب کل زیر مجموعه رو با خاک یکسان کردم که رییس نمیدونست چکار کنه خودش شاکی شد از حرفای من خوب وقتی همه چیز داره براساس بی تجربگی و خودرایی بقیه پیش میره چطور میخواین روحیه همکاری حفظ بشه

هیچکی هم حاضر نیست قبول کنه فلان کارش نادرسته